مترجم سایت

ستاره ای شکسته شد در این غبار بی کسی
و من غمین نشسته ام در انتظار بی کسی

ز هُرم سینه سوز من , نسیم غم وزیده است
شکایتی به او رسان , ز روزگار بی کسی

دلی شکسته و غمی , ز هر نگاه مست خود
به یادگاریم دهی , به یادگار بی کسی

حدیث تو زبانه ای به قلب تار من کشید
از آن کنون خزانیم در این بهار بی کسی

به ساحل نگاه من , قبیله ای نشسته است
ولی غریب غربتم , در این دیار بی کسی

به سایه سارِ سردِ شب , چه خوش نوای غم سرود
لبی که برده شب مرا, به اوج دار بی کسی

گوییا سقف شبم یک آسمان دیگر است
سردی خورشید من هم ناگهان دیگر است

مرغ شبخوان غریبم کوچ خود آغاز کرد
ای رفیقان بعد از این دل آشیان دیگر است

در شب کوچت نمیدانی تو ای لیلای غم
این دل مجنون من اتشفشان دیگر است

کاروان اشک من امشب نمیدانم چرا
کاروانی در دل یک کاروان دیگر است

لرزش غم را ببین از برکه های آبیم
آتش فریاد خاموشم زبان دیگر است

در فراقت یوسف ما هم خریداری نداشت
چون که در مصر خیالم ساکنان دیگر است

بلم آرام می آمد
     و تنها سایه مردی ،
                  درونش دست در پارو.
نمیدانم دل من یا ،
       دل مرد درون قایق چوبی ،
             نفس را کرده بود آزاد
که ،
دریا گشته آشفته ،
             هوا غمگین و مه آلود.
هدایت میکند سایه،
           بلم را تا به آن ساحل.
بلم آرام می آمد،
      دل من با بلم آمد!!
ولی افسوس ،
    در ساحل ، به سنگی خورد!

دلم بشکست و عشق من،
            چو آیینه شکستی خورد.
 
            چو آیینه شکستی خورد.

یک روز ز کوی آسمان می آید

بر اسب سپید کهکشان می آید

از بس که زمین ز بیداد پر است

با تیغ علی صاحب زمان می آید

«دامن اَمن یجیب»

آرزوهــــایم به چاهی بس عجیب افتاده است

قرعه ی ما در دل قومـــی غریب افتاده است

دشنه دشـنه سبز می شد کاش در حجم دلم

همچو آن نعشی که بر طرح صلیب افتاده است

موج اشک از انتظارت ، فـــــوج فوج از ابر چشم

میشود جاری برایت نا شــــــکیب افتاده است

در بیابان عطش مردیـــــــــم تا یک جـــرعه آب

آرزو بین ، که دلش بر یاد سیب افتـــاده است

چــــون ایام کـــــودکی دلــواپس و با اضطراب

دست من در دامـــــن امن یجیب افتاده است

گیلانغرب 75

 فه سل انتظار

یه ی ئاسمان هساره بود وه خِرِ چه ویلد

ئی فه صل انتظاره بود وه خِرِ چه ویلد

په دامنه ه او کانه سه ر سونز و لاله زاره

سه ر سونزی ئی وه هاره بود وه خِرِ چه ویلد

له دیوری روخسارد دیرم دلی صد پاره

ای دل بی قه راره  بود وه خِرِ چه ویلد

چه وم بودن وه نه ذرد ، زه خمی ها له ده ریونم

ئی زه خم نا دیاره بود وه خِرِ چه ویلد

ئرمیس رشی په یل په ی ، حه لقه به سی له شوند

یه لافاو انتظاره بود وه خِرِ چه ویلد

دانشگاه شیراز  آبان 78

«دامن آرزو»

کاش آتـــــــــش دست و پای آرزو را می گرفت

قصه عشقی دوبــــــــــاره در دلم پا می گرفت

کاش دشتی پر تبســــــــــــم از زلال چشم تو

در دل سجـــــــــــاده آشفته مـــــاوا می گرفت

کاش از سوز غریب نی لبــــک ها نـــــــــاگهان

آتشـــــــی در دشت سبز سبز دریا می گرفت

کاش در این آسمان ســــــــاده بی پنجـــــــــره

نقشی از قوی قشنگی بی گمان جا می گرفت

فصل دیدار است امشب ، لحظه های پر زکاش

شاعر شوریده ای از دشت رویـــــــا می گرفت

گیلانغرب تیرماه 76

«غروب یک ستاره»

جا مانده ام در آسمانــــــــی پاره پاره

با طرح زردی از غروب یک ستــــــــاره

یاران چه عاشق از فضای سینه رفتند

تنها دل من مانده با یک استـــــــخاره

با بیت بیت ناله ها هر شب بــــــرایت

شعری نقاشی میکنم از استــــــعاره

پاییز مهمان درخت و فصــــــل من شد

در بستن آن پنجره مرگ اشــــــــــــاره

این فاصله تا دیدنت دردا چه دور است

باز آ تو ای شعر آفرین من ستــــــــاره

امشب نمیدانی که با اشعــــــار حافظ

دارم شب شعری بیادت مــــن دوبــاره

گیلانغرب اردیبهشت 76

«کوچه های پندار»

هر شب نشسته ام من در انتظار تکــــرار

تا در سحر ببینم سرهای  سبز بــــــر دار

آن شب که سنگ غم زد بر شیشه حیاتم

آواز سبز خشکید از سایه های دیـــــــــوار

لبریز گریه گشتم در دشت آبی خــــــــواب

شاید دوباره آید رویــــــای وقت دیـــــــــدار

بازا سلام دل کن با خنـــجر سپیــــــــــدت

تا رنگ خون پذیرد از لالــــــــه های تب دار

بگذار ای تو باران، حســـــرت به دل نمانم

در لحظه های مردن ، در لابــــــــلای انگار

ما هم دلی شکستیم در جرم بی گناهی

در آن زلال ساده در کوچه های پنـــــــــدار

گیلانغرب فروردین 76

«حصار زلف»

عاقبت همچون شقایق داغدارم میــــــکند

با عبور چون خزانش بی بـــهارم میـــــکند

رخ چو خورشیدی نشانم میدهد از لای ابر

با چنین دیدار سردی بی قرارم میـــــــکند

هر زمان کز کوچه باغ خاطرم رد میشــــود

با نگاهی ناگهانی شرمسارم میـــــــــکند

چشمه های سبز آن قامت قیامت عاقبت

در کنار پنجره هم سر بدارم میــــــــــــکند

آه سردم در غزل جاری ولی آن مه جبــین

من غزالی تیر خورده ، او شکارم میـــــکند

آمد و با تاب گیسو حلقه بر دل زد کنـــــون

با چنینی زلفی پریشان در حصارم میـــکند

گیلانغرب فروردین 76